ÇUBUK KRAKER

Miss Tuba Tarafindan yazildi     5 Yorum

Küçükken kocaman yalvarışlarım ve sorumluluklarımı bileceğime onu hiç yanlız bırkmayacağıma dair verdiğim binlerce söz ve hergün gittikçe artan ısrarlarım sayesinde çok güzel bir muhabbet kuşu almışlardı bana.
Renginden almıştı adını Maviş.Ne kadar basit ve sıradan bir adı olsada ve muhabbet kuşu olmasına rağmen beklenildiğinden çok daha az konuşsada benimdi.Yaşamı bana emanet olan bir canlıydı.Üstelik evimizde babamdan ayrı tek erkekti.Küçüktü savunmasızdı .Onu çok özleyeceğimi bildiğim halde sustuğu zamanlarda bana kızdığını ve onu özgür bırakmam gerektiğini onu kafese tıktığım için bana çok öfkeli olduğunu düşünürdüm.Ancak tek başına yaşayamayacağını bildiğim için sanırım birazda uzak kalmaya kıyamadığımdan böyle birşeye girişmedim .Ama hala takılır aklıma acaba ben onu birkezde dışarda uçursaydım dönmez miydi bana geri?
Diğer arkadaşlarından çok farklıydı maviş ,o rahat etsin diye kafesinde yok yoktu ama belki de onun bunların hiçbirinden haberi yoktu.Beyaz tülden bir kafes bezi vardı yanlarının.Sanırım bu annemin onun minicik tatlı ve yumuşak tüylerinin eve saçılmaması için kullandığı birşeydi.Ama benim en güzel süslerimi sergilediğim platformumdu.Kendimden çok onu süslerdim.O kafesinde değilken asla dışarı çıkmazdım ,sonuçta güvende olduğundan emin olmalıydım .
Mavişi beslemeye başlamadan önce balkonun kenarına gelen serçelerde denemiştim.Susamlı çubuk krakerin susamlarına bayılıyolardı.Ama maviş günde çok az yemek yiyordu ve ben buna çok üzülüyordum acaba sevmiyor mu ne istediğini bilmiyor muyum diye.Hergün temiz içsin diye değiştirdiğim suyu bile sanki hiç azalmıyordu.Annemlerse bu durumu çok normal karşılıyorlardı.Sonuçta Maviş in kendide çok küçüktü.Ama çocukluk işte ben onun için birşeyler yapmak istiyordum.
Hiç yaşanmamış olmasını dilediğim o gün neden almışsam sanki yine susamlı çubuk kraker yedim.Sanki Maviş te bana istiyormuş gibi baktı.Bende içine bir kaç kraker ufalayıp paketin sonundaki susamlarla birlikte yeminin üstüne döktüm.Mutluydu ve yemeye başladı.O gece ben uyuyana dek gayet mutlu geldi gözüme .Sevdiği birşey bulmuştum.Sanki ışınlanmanın formülünü bulmuşcasına seviniyordum o yedikçe.
Sabah kalktığımda Maviş hiç görmediğim bir haldeydi.Sessizce uzanmış yatıyordu.Damarlarımdaki kanın çekildiğini donduğumu hissettim o an .Son bir umut nefes alıyor ama ben göremiyorum doktor amca iyileştirir diye geçiriyordum aklımdan .Ve yemeğinin susamlı kısmından eser yoktu .Hepsini yemiş bitirmişti Maviş.Annemi çağırdım geldi başta ben anlamadan yenisini almayı düşündüklerinden sanırım ölmüş demedi.Hasta baban götürsün iyleşince getirsin dedi .Ağladım bende gideceğim diye.Ama ne mümkün.Neyse binbir bahane ile beni atlatıp akşama başka Maviş le geldi babam .Ama ben tabiki anladım maviş o değil ve başladım ağlamaya.Şuan nerden anladığımı hatırlamıyorum tam ama anladım işte o maviş gibi bakmıyordu.Üstelik sevgili arkadaşıma göre bir cenaze töreni düzenleme hakkım bile elimden alınmıştı.
Maviş çok sevip yediği için mi ağır geldi öldü yoksa zaten hastamıydı yada susamlar mı zehirledi bilmiyorum.Ama o günden sonra ne bir başka arkadaş besleyebildim onun hayatının sorumluluğunu alabildim ne de kraker yiyebildim.Ve o gün bu gündür ne zaman öyle kraker görsem içimde birkaç kabuk çatırdar.Hatta şuan sabahın 4 ü sahur bitmişken bile içimdeki o acıyı size yazmak istedim.Yoksa ben cani bir katil miydim.Ama nerden bilirdimki ben sadece iyilik yapmak istedim .
Yani sevdiklerimizi çok sıkmamak gerek onlar için neyin iyi neyin kötü olduğuna dair kendimiz karar vermemeliyizki sonradan içimiz böyle yanmasın.Bu kadar buruk olmasın.Sınırları zorlamamamız gerek.Neyin iyi neyin kötü olduğunu bilmeden karşımızdaki sevinse bile bilmiyorsak veya yanlış olabileceğini düşünüyorsak onun için bile olsa yanlışı yapmamamız gerek Kİ çocuksu sevinçlerimize hüzün bulaşmasın.